De financiële markten bewegen sinds de oorlog tussen de VS/Israël en Iran tussen hoop en vrees. In maart overheerste de vrees dat het conflict via hogere energieprijzen zou leiden tot lagere economische groei en hogere inflatie, met dalende koersen in bijna alle markten tot gevolg. In april sloeg die vrees om in de hoop dat het conflict relatief snel ten einde zou komen zonder de gevreesde escalatie die de hele regio hard zou raken. Met name de aandelenmarkten waren gevoelig voor die hoop, voortgestuwd door Trumps voortdurende optimisme over een aanstaande deal in combinatie met het bewijs dat Irans escalatiedominantie standhield. Voor de rest van de financiële markten werd die hoop minder sterk gevoeld. Investment grade obligaties en edelmetalen herstelden niet en de olieprijs eindigde de maand ondanks grote schommelingen vrijwel ongewijzigd ver boven de $100 per vat. De focus van die markten ligt op de Straat van Hormuz, waar door de blokkade van de VS op Iraanse schepen nóg minder schepen doorheen varen dan al het geval was onder de Iraanse blokkade. Daardoor neemt de economische en inflatoire schade van het conflict op de rest van de wereld nog steeds toe, terwijl er veel onzekerheid is over de duur van de wederzijdse blokkade.
Zoals we de afgelopen maanden hebben geschreven, ligt onze focus ook op de Straat van Hormuz. Hoewel Irans escalatiedominantie ten opzichte van Trump de afgelopen maand meerdere malen is bevestigd in zogenaamde TACO-momenten (Trump Always Chickens Out), is de nieuwe afkorting NACHO (Not a Chance Hormuz Opens) zeer toepasselijk. Om de Straat van Hormuz weer open te krijgen, moet er namelijk een deal komen tussen de VS en Iran, en de afstand tussen beide kampen is nog steeds erg groot. De VS wil Irans nucleaire materiaal, terwijl Iran alleen maar bereid is haar nucleaire ontwikkeling te pauzeren. En waar de VS vrij scheepsverkeer door de Straat eist, wil Iran een tol heffen ter compensatie van de schade van de oorlog.
Ondertussen gebruiken beide kampen een blokkade op de Straat van Hormuz om druk op elkaar uit te oefenen. Het probleem voor de VS is echter dat het Iraanse regime keer op keer laat zien een veel hogere pijngrens te hebben dan verwacht. Dat zou geen verrassing moeten zijn, omdat het regime vecht voor overleving met de noodzaak om van de Straat van Hormuz het equivalent van een nucleaire bom te maken om toekomstige aanvallen te voorkomen. Maar zolang de VS denkt de bovenhand te hebben, blijft de huidige situatie in stand.
Vooruitkijkend is de tijdslijn van dit conflict voor ons als beleggers nog steeds essentieel. Verandert de VS van tactiek in de komende weken en wordt er een deal gesloten om de Straat van Hormuz te openen, dan kunnen met name de aandelenmarkten hun herstel mogelijkerwijs vasthouden. Ze kijken dan door de economische schade heen en richten zich op een minder onzekere toekomst. Gebeurt dat echter niet, dan wordt het Inflation uptick scenario dominant en zullen ook de aandelenmarkten via lagere winstverwachtingen de impact van het conflict moeten verdisconteren. Sterke winstcijfers over het eerste kwartaal waren namelijk samen met Trumps de-escalatie een belangrijke bron van hoop. Maar die winsten zullen uiteindelijk niet immuun blijken voor de prijsstijgingen in vrijwel alle belangrijke grondstoffen. En zelfs sterke winsten in de technologiesector kunnen indirect geraakt worden als de economie verder afkoelt.
Onzekerheid blijft dus vooralsnog het kernwoord om de situatie in het Midden-Oosten te beschrijven. En omdat het conflict een potentieel grote impact heeft op de economische groei en inflatie, blijven wij van mening dat enige voorzichtigheid in de portefeuilles verstandig is. Hiervoor hebben we een cash buffer opgebouwd die ons de mogelijkheid geeft in te spelen op nieuwe ontwikkelingen. De hoop die de aandelenmarkten momenteel inprijzen, vinden we ietwat voorbarig en we wachten af of de Straat van Hormuz weer opengaat en onder welke voorwaarden voor we onze buffer aanspreken.
DOOR: WOUTER STURKENBOOM (Chief Investment Officer)